The Signature Movie : માનવીય સંબંધો એ પૃથ્વી પરનું સૌથી જટિલ અને છતાં સૌથી સુંદર સર્જન છે. આ સંબંધો ત્યારે કસોટીની એરણ પર ચઢે છે જ્યારે જિંદગી 'પ્રેક્ટિકલ' બનવા અને 'ઈમોશનલ' રહેવા વચ્ચેની પાતળી દીવાલ પર આવીને ઊભી રહી જાય છે. આપણે અવારનવાર એવી વાર્તાઓ સાંભળીએ છીએ જેમાં સંતાનો માતા-પિતાને તરછોડે છે, પણ શું આપણે ક્યારેય એવા અતૂટ પ્રેમનો વિચાર કર્યો છે જે ઉંમરના છેલ્લા પડાવે પણ પોતાના જીવનસાથી માટે આખી દુનિયા સામે લડવાની તાકાત રાખે છે?

નિર્દેશક ગજેન્દ્ર અહિરે-Gajendra Ahire ની ફિલ્મ 'ધ સિગ્નેચર' માત્ર એક હોસ્પિટલ ડ્રામા નથી, પરંતુ તે માનવીય સંબંધોની પરાકાષ્ઠા છે. આ વાર્તા છે એવા સમર્પણની, જ્યાં એક વૃદ્ધ પતિ પોતાની પત્નીના વેન્ટિલેટર પર ચાલતા શ્વાસને ચાલુ રાખવા માટે પોતાની આખી જિંદગીની મૂડી, આત્મસન્માન અને સામાજિક મર્યાદાઓને હોડમાં લગાવી દે છે. જ્યારે લોહીના સંબંધો (સંતાનો) આર્થિક અને વ્યવહારિક કારણોસર હાર માની લે છે, ત્યારે એક 'જીવનસાથી' નો સાચો અર્થ આ ફિલ્મમાં પ્રગટ થાય છે.

આ ફિલ્મ આપણને એ વિચારવા મજબૂર કરે છે કે, શું કોઈ વ્યક્તિના અસ્તિત્વની કિંમત માત્ર એક કાગળ પરની 'સહી' (Signature) હોઈ શકે? શ્રદ્ધા, પ્રેમ અને અટલ નિશ્ચયના તાંતણે ગૂંથાયેલી આ ફિલ્મ માનવતાના એ અંશને ઢંઢોળે છે જે આજે ક્યાંક ભૌતિકવાદના અંધકારમાં ખોવાઈ રહ્યો છે.

The Signature Movie : લોહીના સંબંધો અને લાગણીના તંતુઓ વચ્ચેની એક સહી

બોલિવૂડમાં અત્યાર સુધી 'બાગબાન', 'અવતાર' અને 'અમૃત' જેવી ફિલ્મોમાં વૃદ્ધ માતા-પિતાની લાચારી અને સંતાનોના ઉપેક્ષિત વ્યવહારને વાચા આપવામાં આવી છે. પરંતુ, મરાઠી રંગમંચ અને સિનેમાના દિગ્ગજ દિગ્દર્શક ગજેન્દ્ર અહિરેની ફિલ્મ 'ધ સિગ્નેચર' કંઈક અલગ જ વાત કરે છે. આ એક એવા સમર્પિત પતિની વાર્તા છે, જે હોસ્પિટલમાં વેન્ટિલેટર પર રહેલી પોતાની પત્નીના શ્વાસ બચાવવા માટે ઘડપણમાં દર-દર ઠોકર ખાય છે

'ધ સિગ્નેચર' રિવ્યૂ: પત્નીના શ્વાસ બચાવવા મથતા એક 'શબ્દ'ની લડાઈ, અનુપમ ખેર-Anupam Kher નો વધુ એક માસ્ટરક્લાસ

જીવન આખું સંતાનોના ઉછેર અને તેમને ઠેકાણે પાડવામાં વીતાવ્યા પછી, જ્યારે નિવૃત્તિનો સમય આવે અને પતિ-પત્ની પોતાના માટે જીવવાનું વિચારે, ત્યારે જ જો કુદરત કોઈ ક્રૂર મજાક કરે તો? 'ધ સિગ્નેચર' કંઈક આવી જ કરુણતા સાથે શરૂ થાય છે.

The Signature Movie :  શું છે ફિલ્મની વાર્તા?

ફિલ્મની વાર્તા અરવિંદ પાઠક (અનુપમ ખેર) અને તેમની પત્ની મધુ (Neena Kulkarni)ની છે. બંને નિવૃત્તિ પછી યુરોપ ટ્રિપ પર જવાનું સપનું જુએ છે, પણ એરપોર્ટ પર જ મધુને બ્રેઈન હેમરેજ થાય છે અને જીવનની તમામ ખુશીઓ જાણે થંભી જાય છે. મધુને વેન્ટિલેટર પર રાખવામાં આવે છે. થોડા સમય પછી ડોક્ટર્સ અરવિંદને 'DNR' (Do Not Resuscitate) ફોર્મ પર સહી કરવા કહે છે. આ એક એવું ફોર્મ છે જેના પર સહી કર્યા પછી દર્દીનું લાઈફ સપોર્ટ સિસ્ટમ-Life support system બંધ કરી દેવામાં આવે છે.

અરવિંદ માટે આ માત્ર એક સહી નથી, પણ પોતાની પત્નીના મૃત્યુ વોરંટ પર સહી કરવા જેવું છે. એક તરફ પૈસાની તંગીને કારણે દીકરો પિતા પર સહી કરવાનું દબાણ કરે છે, તો બીજી તરફ અરવિંદ પત્નીના શ્વાસ ચાલુ રાખવા માટે પોતાની મિલકત વેચવાથી માંડીને ક્રાઉડ ફંડિંગ સુધીના તમામ પ્રયાસો કરે છે. શું અરવિંદ મધુને બચાવી શકશે? તે જાણવા માટે ફિલ્મ જોવી રહી.

લાચારી અને સામાજિક માનસિકતા પર પ્રહાર

દિગ્દર્શક ગજેન્દ્ર અહિરે આ ફિલ્મમાં માત્ર એક બીમાર પત્નીની વાર્તા નથી કહેતા, પણ વૃદ્ધ માતા-પિતા પ્રત્યે બદલાતા સંતાનોના અને સમાજના દ્રષ્ટિકોણની તપાસ કરે છે.

• શું વૃદ્ધ થવાનો અર્થ નકામા થઈ જવું છે?

• જિંદગીભર જે સંતાનો માટે માતા-પિતા લોહી-પરસેવો એક કરે, તે સંતાનો સમય આવ્યે આટલા 'પ્રેક્ટિકલ' કેવી રીતે થઈ જાય?

આ સવાલો પ્રેક્ષકોના હૃદયમાં ફાંસની જેમ ખૂંચે છે. હોસ્પિટલોમાં થતા શોષણના મુદ્દાને રણવીર શૌરીના પાત્ર દ્વારા ખૂબ જ અસરકારક રીતે રજૂ કરવામાં આવ્યો છે.

અભિનયના શિખર: અનુપમ ખેર અને અન્ય કલાકારો

અભિનયની વાત કરીએ તો અનુપમ ખેર ફરી એકવાર સાબિત કરે છે કે તેઓ શા માટે દિગ્ગજ કલાકાર છે. આ ફિલ્મમાં તેમનો અભિનય તેમની ક્લાસિક ફિલ્મ 'સારાંશ'ની યાદ અપાવે છે. પત્નીને બચાવવા માટેની તેમની મથામણ, આંખોમાં દેખાતી લાચારી અને આશાનું કિરણ—બધું જ બેજોડ છે.

• રણવીર શૌરી: હોસ્પિટલ દ્વારા શોષણનો શિકાર બનેલા એક લાચાર પિતા તરીકે રણવીરનો ગુસ્સો અને લાચારી હૃદયસ્પર્શી છે.

• મહિમા ચૌધરી: લાંબા સમય પછી પડદા પર આવેલી મહિમા ચૌધરીએ કેન્સર પીડિત મહિલાના પાત્રમાં જીવ રેડી દીધો છે. અસલ જિંદગીમાં પણ કેન્સર સામે લડી ચૂકેલી મહિમાનો અભિનય ખૂબ જ વાસ્તવિક લાગે છે.

• અન્નુ કપૂર: મિત્રના પાત્રમાં અન્નુ કપૂરે હંમેશની જેમ પૂરતો ન્યાય આપ્યો છે.

સંગીત અને નિર્દેશન

રોહિત શર્માનું બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર વાર્તાની સંવેદનશીલતાને વધારે છે. તલત અઝીઝના અવાજમાં 'ઘિર આયે બદરીયા' જેવા ગીતો કર્ણપ્રિય છે. જોકે, ફિલ્મની ગતિ ક્યાંક થોડી ધીમી લાગે છે અને આજકાલની ફિલ્મોની જેમ એમાં બહુ 'ટ્વિસ્ટ એન્ડ ટર્ન્સ' નથી, પણ આ જ તેની સાદગી અને તાકાત છે.

The Signature Movie જેવી સંવેદનાના અત્યંત પાતળા તાંતણે વણાયેલી ફિલ્મનું સર્જન કરવું એ કોઈપણ ફિલ્મમેકર માટે અગ્નિપરીક્ષા સમાન હોય છે. આવી કથાઓમાં જો સહેજ પણ ચૂક થાય તો તે માત્ર 'મેલોડ્રામા' બનીને રહી જતી હોય છે, પરંતુ દિગ્દર્શક ગજેન્દ્ર અહિરે અહીં એક કુશળ શિલ્પીની જેમ સફળ રહ્યા છે. તેમણે પ્રેક્ષકોની લાગણીઓ સાથે રમત નથી કરી, પરંતુ લાગણીઓની એવી દુનિયા ઊભી કરી છે જે વાસ્તવિકતાની ખૂબ નજીક છે.

આ ફિલ્મની સૌથી મોટી તાકાત તેના કલાકારો છે, જેઓ પડદા પર માત્ર અભિનય નથી કરતા, પરંતુ પોતાની ભૂમિકાઓને જીવ્યા છે. અનુપમ ખેરની આંખોમાં દેખાતી પત્નીને ગુમાવવાની ફાળ હોય કે રણવીર શૌરીની લાચારીમાં છુપાયેલો આક્રોશ—દરેક કલાકારે પાત્રના આત્માને સ્પર્શવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. આ માત્ર એક ફિલ્મ નથી, પણ માનવીય ગરિમા અને અટૂટ પ્રેમનું એક જીવંત દસ્તાવેજ છે.

જ્યારે ફિલ્મ પૂરી થાય છે, ત્યારે સિનેમાના પડદા પરના દ્રશ્યો તો શમી જાય છે, પણ પ્રેક્ષકોની આંખમાં રહી ગયેલી ભીનાશ અને હૃદયમાં જાગેલું મંથન લાંબા સમય સુધી શમતું નથી. 'ધ સિગ્નેચર' સાબિત કરે છે કે ટેકનોલોજી અને ભવ્ય સેટ્સ કરતા પણ 'વાર્તા' અને 'સંવેદના'માં વધુ તાકાત હોય છે. જે પ્રેક્ષકો સાચું અને નિખાલસ સિનેમા જોવા ઈચ્છે છે, તેમના માટે આ ફિલ્મ એક હૃદયસ્પર્શી અનુભવ બની રહેશે.

આ પણ વાંચો : લોકપ્રિય અભિનેત્રીએ જીવન ટૂંકાવ્યું, મૃત્યુના 2 દિવસ પહેલા કરી હતી અંતિમ પોસ્ટ